راه رفتن پسر ۱۹ ساله پس از جراحی اندام تحتانی

نمی‌تونست، حتی نمی‌تونست وایسه. بعد از عمل که صبح بهتر و دیدش، گفت که واقعاً داشت برنامه‌ریزی می‌کرد بیاد ببینهتون، آقای دکتر مرادی. گفت شاهکار کرده، این بچه رو بلندش کرده، ایستاده شاهکار کردنه. پسر عزیزمون نوزده سالشه، آقا راه نمی‌رفته. حتی به گفته پدر، حتی نمی‌تونسته بایسته. امروز راه افتاده به لطف علم، به لطف کاردرمانی خوب، به لطف پدر مادر... لطف شما بوده، لطف پدر مادر آقا، انگیزه‌ی محرکه‌ی خودش. خیلی حرفه. کسی که حتی نمی‌تونسته بایسته، امروز داره راه میره، هرچند شاید سختش باشه، ولی با ادامه‌ی کاردرمانی حتی از این بهتر راه میره. به مراتب در شش ماه آینده ان‌شاءالله خیلی عالی‌تر راه میره. عمل‌هایی که براش انجام شده، عمل‌های واقعاً سنگینی بوده. در یک نوبت تاندون کشکک کشیده شده پایین، استخوان زانو اصلاح شده، آرترودز تالوناویکولار اصلاح شده، آشیل بلند شده، عضله پشت پا آزاد شده، تاندون کشکک پا رو که باعث شده بود کشکش بیاد خیلی بالا و باعث خم‌شدگی شدید زانو بود، نمی‌ذاشت بایسته رو ما کشیدیم پایین، اصطلاحاً دیستال ادوانسمنت کردیم. همه اینا در یک نوبت جراحی، دو ماه سختی داشته، تو گچ بوده، ریسک‌هایی داشته، ریسک‌های خفیفی مثل آمبولی، ولی همه اینا رو تونستن پشت سر بذارن و امروز راه افتاده. پسری که نوزده سال راه نرفته بود الان راه میره و این خیلی ارزشمنده. مطمئنم شش ماه دیگه خیلی زیباتر و بهتر از الان راه میره. حالا ان‌شاءالله با یه انگیزه مضاعف از این بریس‌ها و اون عصا هم راحت بشه، ان‌شاءالله. نمیشه. ما اون روزی که با هم صحبت کردیم، امیدها کم بود، ولی شد. الان همین راه رفتن، هر لحظه راه رفتن انگار هر لحظه کاردرمانیه، هر لحظه ورزشه. همین انگیزه‌ای که تو چشاشه، چهارده کیلو وزن کم کرده به خاطر انگیزه‌ای که راه بره و داره راه میره. خیلی ارزشمنده، ماشاءالله. خدا خیرشون بده. ماشاءالله.